پیامبر اسلام(ص):

هُوَ شَهْرٌ أَوَّلُهُ رَحْمَةٌ وَ أَوْسَطُهُ مَغْفِرَةٌ وَ آخِرُهُ الْإِجَابَةُ وَ الْعِتْقُ مِنَ النَّار.

رمضان ماهى است كه ابتدايش رحمت است و ميانه‌‏اش مغفرت و پايانش اجابت و آزادى از آتش جهنم. (کافی(ط-الاسلامیه) ج ٤ ، ص ٦٧)
اميرالمؤمنين علی (عليه‌السلام):

أعظمُ الخطايا اِقتِطاعُ مالِ امرِيءٍ مُسلِمٍ بِغَير حَقٍّ.

عظيم‌ترين گناهان، خوردنِ به ناحق و تجاوز به مال يک مسلمان است. (تحف‌العقول، ص ٢١٧)
امام جعفرصادق(ع):

لَيسَ بِوَلِيٍّ لي مَن أَكَلَ مالَ مؤمنٍ حَراماً.

هر کس مال مؤمنی را به ناحق بخورد پيرو من نيست. (وسائل، ج ١٢، ص ٥٣)
امام جعفرصادق(ع):

ما عُبِدَ اللهُ بِشيءٍ اَفضلَ مِن اداءِ حَقِّ المُؤمِنِ.

هيچ عبادتی بالاتر از ادای حق مؤمن نيست. (بحار، ج ٧٤، ص ٢٤٢)
امام جعفرصادق(ع):

لَو أَنَّ الناسَ أَدُّوا حُقوقَ اَموالِهِم لَكانوُا عايِشينَ بَخَير.

مردم اگر حقوق و واجبات مالی خود را ادا می‌کردند مسلّماً همه از يک زندگی مطلوب و رضايتبخشی برخوردار می‌شدند. (وسائل، ج ٦، ص ٢)
پیامبر اسلام(ص):

مَن ظَلم اَجیراً أَجرَهُ احبَطَ اللهُ عَمَلهُ وَ حرَّمَ عَلیهِ ریحَ الجَنَّةِ.

کسی که به اجیر و کارگر خود ستم کند و حق او را نپردازد خداوند اعمال نیکش را به کلی تباه و بوی بهشت را بر وی حرام خواهد نمود. (ثواب‌الاعمال، ص ٦٤٥)
امیرالمؤمنین علی(ع):

لایعابُ المَرءُ بِتأخیرِحَقِّهِ اِنّما یعابُ مَن اَخَذَ ما لَیسَ لَهُ.

کسی که گرفتن حق و طلب خود را به تأخیر بیندازد مورد سرزنش واقع نمی‌شود، سرزنش متوجه آن کسی است که چیزی که مال او نیست بدان تعّدی و تجاوز نماید. (نهج‌البلاغه، کلمة ١٥٧)
امام جعفرصادق(ع):

السُّراّقُ ثَلاثَةٌ: مانِعُ الزّكاةِ وَ مُستَحِلُّ مُهورِ النِّساءِ! وَ كَذلِكَ مَنِ اسْتَدانَ دَيناً وَ لَم يَنوِ قَضاءَهُ.

دزدان سه نفرند:‌ کسی که زکات و وجوهات خود را نمی‌پردازد و کسی که (خوردن) مهريه زنان را برای خود حلال می‌داند! و آن کس که قرض می‌گیرد و قصد پرداختن آن را نداشته باشد. (خصال، ج ١، ص ٧٤)
پیامبر گرامی اسلام(صلی‌الله علیه و آله و سلم):

حُرمةُ مالِ المُسلِم كَحُرمَةِ دَمِهِ.

حرمت داشتن مال یک مسلمان همچون حرمت خون و جان او است (مراعات آن بر همه واجب است). (میزان‌الحکمة، ج ٢، ص ٥١٠)
امیرالمؤمنین علی(ع):

أَدِّ الأَمانَةَ إذاَ ائْتُمِنتَ وَ لا تَتَّهِمْ غَيرَكَ إِذاَ ائْتَمَنتَهُ.

امانتی كه به تو سپردند به صاحبانش برگردان و تو نیز كسی‌كه او را امین و امانت‌دار خود دانستی مورد شك و اتهام قرار مده. (بحار، ج ٧٧، ص ٨٥)
قبلی۲بعدی